قبل از اینکه بشر پا به این دنیا بگذارد ٬ همه ی فضیلتها و پلیدی ها در همه جا شناور بودند ٬ تا اینکه یک روز که همه آنها دیگر خسته شده بودند در یک جا جمع شدند . که نا گهان ذکاوت پیشنهاد داد یک بازی کنند مثلا قایم باشک .همه خوشحال شدند و از این پیشنهاد استقبال کردند ٬دیوانگی فریاد زد :من چشم می گذارم ٬من چشم می گذارم!و چون هیچکس دوست نداشت به دنبال دیوانگی بگردد همه موافقت کردند.و دیوانگی رفت به جلوی یک درخت و چشم گذاشت . شروع کرد به شمارش یک ... دو ... سه... همه رفتند که قایم بشند ٬ هوش به اعماق زمین رفت ٬ لطافت از شاخ ماه آویزان شد ٬ خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد .طمع خود را داخل کیسه ای که دوخته بود پنهان شد.دروغ گفت به زیر سنگی می رود اما به ته دریاچه رفت.کم کم دیوانگی داشت به آخر شمارش می رسید هفتادو نه ... هشتاد...هشتاد و یک... همه دیگر پنهان شده بودند به جز عشق که همیشه مردد بود و این چیز عجیبی نیست چون همه ی ما می دانیم که پنهان کردن عشق آسان نیست .دیگر دیوانگی به پایان شمارش رسیده بود نود و هفت ... نود و هشت ... نود و نه ... و عشق به میان گل رزی پرید و در آنجا پنهان شد ٬ دیوانگی ابتدا تنبلی را پیدا کرد ٬ چون تنبلی اش آمده بود پنهان شود ! سپس طمع را ٬ دروغ را در ته دریاچه و هوش را در اعماق زمین ٬لطافت را به شاخ ماه همه را پیدا کرد به جز عشق ! که حسادت آمد ودر گوش دیوانگی خواند تو فقط باید عشق را پیدا کنی و عشق میان آن بوته ی گل رز پنهان شده است . دیوانگی یک چنگ شاخ و برگ از درخت کند و با هیجان زیادی در شاخ گل رز فرو می کرد تا اینکه با صدای ناله ای متوقف شد.عشق از میان گل رز در حالی که دستانش به صورتش بود و از میان آنها خون می چکید بیرون آمد... عشق کور شده بود.

دیوانگی فریاد زد وای من با تو چه کردم !؟چگونه می توانم تو را درمان کنم ؟! عشق گفت تو نمی توانی مرا درمان کنی ولی اگر می خواهی کاری بکنی راهنمای من باش.

و اینگونه بود که از آن روز به بعد عشق کور است و دیوانگی همیشه همراه او...