مامان جونم تولدت مبارک ٬ایشاا... سایت همیشه بالا سرمون باشه

امیدوار بودم که مرگ لذت بخش باشد...

یک سری وبلاگ ها نماد میانمایگی نسل امروز است.نسلی که از همه چیز می گوید و در همه چیز اظهاروجود می کند.نسلی که چون احترام به هیچ دور اندیشی برایش نمانده خود دست به کار شده و ذهنش را مجمع الجزایر همه چیز تبدیل کرده است : فلسفه ٬ ادبیات ٬ تکنولوژی٬ عرفان ٬ سینما و سکس٬ سیاست و دین ٬ می خواهد بار همه ی اینها را یکتنه به بلندی برساند.اما اینهمه اطلاعات پراکنده در این حوزه ها و به عمق نرسیده و تنها در لایه ی بیرونی ٬به مانند عضلات درشت و کاذب خود نمایی می کند.همه چیز گویی همان جذابیتی را دارد که سابقا شهر فرنگ برای پدران ما داشته٬ از همه چیز گفتن و کشکول به راه انداختن در اندیشه و نوشتن ٬ همان جذابیت خنزر پنزری و همه چیز فروشی را دارد . از آنجا که در بساطه فرهنگی ٬سیاسی و اجتماعیش همه چیز دارد مشتریان خود را نیز را دارد.جذاب هم هست خود ما هم هر دو سه روز یک بار یک سرکی می کشیم.این وبلاگ ها را باید مثل خنزر پنزر فروشی دانست که به سبب خرید قرقره ٬ ورق سمباده و میخ فولادی یه سره بساطش می روی ...آن لحظه که پول خرت و پرت ها را دادی و می خواهی بروی می گوید:(( این هم هست ٬نمی دونم چیه ولی اگه بخوای چون پاره شده ارزون بهت می دم))

می بینی همان مجله ی کیان است که دنبالش بودی و پیدایش نکردی فروشنده که می بیند انگاری مشتریه مجله اش شدی ذوق زده می گوید:((از این کتاب ها هم هست ٬ ببین چقدر جلدش قشنگ است ٬ ببر به دردت می خورد))

یکدفه سر ی کامل فلسفه ی فردریک کاپلستون را مانند آنکه بخواهد سری کارت پستال های باربی را جلوی دختر بچه ای بریزد ٬جلویت می ریزد!))

اگر به این رویه هم انتقاد کنی سفره ی چرمین هتاکی را جلویت پهن می کنند و می گویند وبلاگ خودمان است هر چه دوست داشته باشیم به حلقومش می ریزیم !

وبلاگ را برای سایه امان نمی نویسیم که برای مخاطبی می نویسیم که تشنه ی اطلاعات است ٬ اشتباه را می خواند و به اشتباه می افتد.

غریبه نیست این نسل...خود ما هستیم.

اینا رو واسه خودم نوشتم کسی ناراخت نشه

با تشکر از آقای امید پارسایی فر و عذر خواهی بابت یه سری تغییرات

        لحظه ی خطرناکی است لحظه ای که      امید جای خود را به نا امیدی بدهد

               لحظه ی خطرناکی است لحظه ای که       همدردی جای خود را به طرد کردن بدهد

         لحظه ی خطرناکی است لحظه ای که      "ما"جای خود را به من و تو می دهد

                 لحظه ی خطرناکی است لحظه ای که     انسانیت جای خود را به خوی حیوانی می دهد

            لحظه ی خطرناکی است لحظه ای که       عقل و تفکر جای خود را به تقلید می دهد

  لحظه ی خطرناکی است لحظه ای که     صلح جای خود را به جنگ می دهد

 لحظه ی خطرناکی است لحظه ای که    بخشش جای خود را به خشم می دهد

لحظه ی خطرناکی است لحظه ای که    عشق جای خود را به هوس می دهد

تا حالا چند تا داستان واستون نوشتم که همشون از پائلو کوئیلو نویسنده ی بریزیلی بوده اما امروز می خوام یه داستان واقعی واستون تعریف کنم ٬ از کسی که بچه های دانشگاه تفرش خوب می شناسنش همه تون تعجب می کنید بعد از اینکه بخونید.